Er kon aanvankelijk uit 3 motoren worden gekozen: de 16N met 60PK, de 16S met 80PK en de 19S met 90PK.

Reeds vanaf de invoering van de Manta kon er een SR uitvoering worden besteld. Deze was voorzien van een matzwarte motorkap, sportieve striping en een sportief interieur met extra metertjes en een toerenteller.

Vanaf 1972 was de uitvoering  “Berlinetta” te bestellen. Dit was de meest luxe uitvoering met bijv: Sky dak, luxe bekleding met hout inleg op de deurpanelen, hoofdsteunen, elektrische ruitensproeier en verwarmde achterruit. Andere opties zoals verstralers waren ook mogelijk.

Omdat dit het jaar was van de oliecrisis, kwam er ook een kleinere motor op de markt: een 1,2 liter met 60PK.

De Manta werd tot 1973 bijna ongewijzigd in productie gehouden. Toen werd het tijd voor een update:

De carrosserie werd op kleine punten gewijzigd: de enkele ruitensproeier (welke door de motorkap heen stak), werd vervangen door 2 exemplaren op de motorkap. De B-stijl werd verstevigd, zodat de montage van een 3-punts gordel mogelijk werd. Het grote rooster op de C-stijl werd vervangen door een kleiner exemplaar welke verzonken was gemonteerd. De ronde buitenspiegels werden vervangen door rechthoekige.

Het interieur werd ook aangepakt. Zo kreeg het dashboard extra ventilatieopeningen, veranderde de middenconsole van vorm en indeling en werd de bekleding aangepast.

Technisch vonden er ook een aantal veranderingen plaats. De sloten van de deuren werden robuuster uitgevoerd en de richtingaanwijzer schakelaar werd gecombineerd met de ruitenwisserbediening.

In 1974 kwam de GT/E op de markt. Dit werd de eerst seriegeproduceerde Opel met een elektronisch geregelde injectiemotor met een inhoud van 1,9 liter.

Toen er in 1975 bekend werd dat er een opvolger zou komen voor de Manta, werden er nog een aantal actiemodellen op de markt gezet. Zoals: de Sommerbazar, de Swinger en de Black magic

In augustus van 1975 werd de opvolger van de A-Manta aan het grote publiek getoond: de B-Manta.

Niet iedereen was gecharmeerd van de nieuwe vormen. De verkoopcijfers van de A-Manta maakten dan ook nog een kleine sprong, voordat deze uit productie werd genomen.

De B-manta was leverbaar met motoren van 1,2S tot 1,9 E.

Ook hier waren verschillende uitvoeringen leverbaar: zoals de SR en de Berlinetta.

Diverse opties en uitbreidingspakketten konden de B-Manta zo luxe maken als men wilde.

Zelfs airco behoorde tot de mogelijkheden.

In 1977 werden de eerste 2 liter motoren leverbaar: de 2.0S en de 2.0E

In 1978 kwam de Manta CC op de markt. Door de grote achterklep en de benzinetank welke nu onder de auto hing, was de sportieve auto veelzijdiger geworden.

In 1979 was het tijd voor de eerste Update. De chromen bumpers met rubberen stootstrip werden vervangen door met kunststof ommantelde bumpers in het zwart.

In 1980 werd de kleine 1,2 liter motor vervangen door een 1,3 met bovenliggende nokkenas.

In 1981 presenteert Opel: de Manta 400. De 400 geproduceerde exemplaren leverde Opel de homologatie op, waarmee het mogelijk was om met deze auto mee te doen aan rally’s.

De standaard 2,4 liter 16klepper  injectiemotor leverde 144 PK. De Manta 400 fase III (gebouwd voor de rallysport) leverde 285 PK! De breed uitgebouwde schermen van de 400 gaven deze Manta een angstaanjagend uiterlijk. Een smalle straatversie was overigens ook leverbaar.

In 1982 werd het tijd voor een facelift. De grille met enkele sleuf werd vervangen door een neus met dubbele sleuven. Er kwamen grote kunststof  bumperspoilers aan de voorkant en ook volledig kunststof exemplaren aan de achterzijde te hangen. De chromen sierlijsten maakten plaats voor zwarte. Dit model wordt de B2 genoemd.

Ook technisch veranderde er een aantal dingen. Zo kwam er een 5 versnellingsbak en een nieuw type motor met bovenliggende nokkenas en een inhoud van 1,8 liter.

In 1984 verdween de naam GT/E en werd vervangen door GSI. Tevens werd er in dat jaar de 1 miljoenste Manta (A+B) geproduceerd. Dit was reden voor een jubileumuitgave van de Manta: de GSI exclusiv. Deze was uitgevoerd met dubbele koplampen, een dikke achterbumper, plaat tussen de achterlichten en een 3-delige achterspoiler.

Vanaf 1987 werd de Manta alleen nog maar geleverd met de 2 liter injectiemotor.

Alle andere motoren zijn in de loop der jaren uit de optielijst geschrapt. Op aanvraag kon de 2 liter injectie met katalysator worden uitgerust.

Op 28 juni 1988 loopt in Antwerpen de allerlaatste B-Manta van de band. Dit is het 557.940ste exemplaar. Dit exemplaar is door Irmscher onder handen genomen en van alle mogelijke opties voorzien.

Er is nog wel geëxperimenteerd met een opvolger van de B-Manta. Deze zou gaan lijken op de omega, maar dan in coupé uitvoering. Dit heeft echter nooit doorgang gevonden, waarna we het moesten doen met de Calibra.

In de loop der jaren hebben vele bedrijven en particulieren de Manta (vooral de B) als “studie-model” gebruikt. Zowel carrosserie, interieur, als motor werden flink onderhanden genomen.